دانش فراگيرند ، و دستهء براى بزرگى و مكر علم آموزند ، و ديگران براى تفقه و عمل . اما صاحب جدل ، موذى و متكبر و خودخواه است ، در مجالس دانشمندان كه : گفتگوى علم و دانش در ميان آيد بگفتار پردازد و خوى بردبارى را به لباس خشوع درآورده با انكه از تقوى و پرهيزكارى خالى است ، خداى متعال در اين وقت دماغ و سينهء او را بكوبد ، يعنى او را خوار و بيمقدار سازد . و صاحب بزرگى و مكر ، داراى خدعه و چاپلوسى است كه : بر اقران خود بزرگى فروشد و در برابر ثروتمندان فروتنى نمايد ، و در مقابل رشوه گيرد ، و دين خود را به دنيا فروشد ، خداى متعال خبرش را مخفى كند و اثرش را از آثار علماء محو و نابود سازد ، و صاحب تفقه و عمل ، شب‌زنده‌دارى كند و با حزن و اندوه درب خانهء خدا رود ، و تحت الحنك از عمامهء خود افكنده و با پرهيزكارى تمام بعبادت قيام نمايد ، و بدانشى كه بهره‌مند گرديده عمل كند ، و ترسان و هراسان باشد ، و از نظر مهربانى مردم را به راه خدا بخواند ، و باصلاح نفس خويش پردازد ، و از احوال مردم زمانش آگهى پيدا كند ، از كسى كه بسيار به او اطمينان دارد وحشت نمايد ، بر اثر اين اوصاف خداى متعال اعضاء ظاهرى و باطنى او را استوار دارد ، و روز جزا در امان كردگار بزرگ باشد . مرحوم شيخ صدوق ره در كتاب خصال باسناد خود از حضرت ابو عبد اللّه عليه السّلام روايت كند كه از جمله دانشمندان ، كسى است كه : دوست دارد علم آموزد و حاضر نيست ديگران از او تعليم يابند او در درك اول از آتش است ، و از علما كسى است كه : هرگاه ديگرى به اندرز او قيام كند او چنين عملى را ننگ دانسته و سخن او را نپذيرد ، و هرگاه خود به پند ديگران مهيا شود بعنف و خوارى سخن گويد ، او در درك دوم آتش است ، و از علما كسى است كه : علم را نصيب ثروتمندان داند